نان لواش یکی از قدیمیترین و محبوبترین نانهای سنتی در منطقه خاورمیانه، بهویژه ایران و ارمنستان است. این نان به صورت بسیار نازک و پهن پخته میشود و به دلیل بافت نرم و منعطف خود، بهترین گزینه برای لقمه گرفتن و تهیه ساندویچهای سنتی (لقمه) محسوب میگردد. ترکیبات اصلی آن بسیار ساده و شامل آرد گندم، آب، نمک و گاهی خمیرمایه است که پس از ورز آمدن، به صورت چانههای کوچک درآمده و با وردنه پهن میشوند. پخت لواش به روش سنتی در تنورهای زمینی یا دیواری انجام میگیرد که در عرض چند ثانیه با حرارت بالا برشته میشود. یکی از ویژگیهای منحصربهفرد این نان، ماندگاری بالای آن است؛ چرا که پس از خشک شدن نیز با کمی پاشیدن آب، دوباره نرم و قابل استفاده میگردد. در فرهنگ ایرانی، نان لواش نمادی از برکت است و در بسیاری از مراسمهای آیینی و سفرههای عقد جایگاه ویژهای دارد. از نظر تغذیهای، به دلیل ضخامت کم، کالری هر قرص آن نسبت به نانهای حجیم کمتر به نظر میرسد، اما به دلیل سبوسگیری زیاد آرد آن، توصیه میشود در کنار منابع فیبر مصرف شود. در سال ۲۰۱۴، مهارت پخت نان لواش به عنوان میراث فرهنگی ناملموس در فهرست یونسکو به ثبت رسید. امروزه با پیشرفت تکنولوژی، این نان به دو صورت سنتی و صنعتی (ماشینی) تولید میشود تا پاسخگوی نیاز بالای بازار باشد. در نهایت، لذت خوردن پنیر و گردو یا کباب داغ در میان یک تکه نان لواش تازه، تجربهای است که در ذائقه هر ایرانی نقش بسته است.
